داستان

عصر جمعه ي آخرين روز پاييز، باد دانه هاي ريز برف رااز سينه كوه مي آورد روي خانه . دانه هاي ريز سفيد ، بيشتر سوز بود تا برف !

داخل خانه هياهو و نشاط با صداي نوار موزيك كودكانه ،يكي شده بود . كودكان ذوق زده از پشت پنجره به حياط و درخت بزرگ نارنج خيره بودند و دانه هاي برف را با شوق تماشا مي كردند. شايد در ذهن بارش برف سنگيني را تصور مي كردندكه بتواند بعد از سال ها ، مدرسه آنها را تعطيل كند.

هيچ كس به اندازه زن خانه خوشحال نبود . نوزادي تپل و سفيد را كه بعد از سيزده سال بدنيا آورده بود ، از بغل جدا نمي كرد. صداي تركيدن بادكنكي نوزاد و مادر را لرزاند. روي ميز بزرگ وسط هال هديه هاي خاله،دايي، عمو و عمه و . . داخل برگ هاي كادو پيچيده شده بودند.

كودكي خود را رساند كنار ميز هديه ها و با اسپري، برف شادي به هوا پاشيد.كودك ديگري فشفشه ي روشني را كه داخل دستش مي سوخت و جرقه مي پراند، دور خود مي چرخاند . منتظر بوند تا كادو ها  زود تر باز شوند . زن لحظه اي فرصت پيدا كرد تا به شوهر نگاه كند . مرد روي كاناپه آرام و بي حركت نشسته بود . زن خود را به شوهر رساند و پرسيد :

 - حسن همه چيز مرتبه؟

مرد سرد پاسخ داد :

- بله !

- شام . . . دسر . . . كيك . . . يه وقت . . .   .

- گفتم همه چيز مرتبه !                      

- چيزي شده ؟ اين جوري يه وقت مهمونا          فكر مي كنن . . .  پاشو بيا گرم بگير!    

مرد لبخند سردي زد .

- چيزي نيس . برو مي آم !

زن نوزاد را نشان داد .

- همه ي زندگي مون رو هم خرج كنيم ؛ ارزش داره !  اونم بعد اين همه سال .

مرد فقط سر تكان داد . بلند شد .

به نوزاد خيره شد و صورتش را بوسيد . به زن گفت:

- تو برو پيش مهمونا ، يه سيگار مي كشم و بر ميگردم!

- سيگار سمه برات ، با اون ريه ي درب داغون شيمياييت !

زن كه دور شد ، مرد از هال بيرون رفت . داخل حياط كه شد ، سوز سرما را حس كرد . دانه هاي برف كمي درشت تر شده بود . رفت و زير درخت نارنج نشست . بعد از مدتها سيگاري آتش زد ، دود كرد و به پنجره ها خيره شد . هنوز چند كودك صورت خود را به شيشه چسبانده بودند . سرفه لحظه اي رهايش نمي كرد . سيگار را كه زير پا له كرد ،صدا شنيد :

- آقاي قنبري بد جوري سرفه مي كني.

- شيميايي لعنتي !

- ناراحتي ؟ زنت نگرانه !

مرد مرددكاغذ آزمايشي از جيب بيرون آورد . طرف رفيقش دراز كرد.

- بچه سرطان خون داره ! عارضه ي شيميايي شدنم تو جنگه !

| نویسنده : راوی | | لینک به نوشته

انقلاب اسلامی فجری است که بامدادی در پی خواهد داشت و از این پس تا آنگاه که شمس ولایت از افق حیثیت کلی وجود انسان سر زند و زمین و آسمان ها به غایت خلقت خویش واصل شوند همه نظاماتی که بشر از چند قرن پیش در جست و جوی یوتوپیای لذت و فراغت که همان جاودانگی موعود شیطان است برای آدم فریب خورده به مدد علم تکنولوژیک بنا کرده است یکی پس از دیگری فرو خواهد پاشید و خلاف آنچه بسیاری می پندارند آخرین مقاتله ما به مثابه سپاه عدالت نه با دموکراسی غرب که با اسلام آمریکایی است . که اسلام آمریکایی از خود آمریکا دیر پا تر است . اگر چه این یکی نیز ولو ((هزار ماه)) باشد به یک ((شب قدر)) فرو خواهد ریخت و حق پرستان و مستضعفان وارثان زمین خواهند بود.

                                                                                                        سیدمرتضی آوینی

| نویسنده : راوی | | لینک به نوشته