درناگهاني از گل ولبخند
ناگهان در ناگهاني از گل و لبخند
باز ميگردند
در خيابان
رودي از رنگين كمان
آواز مي خواند
آسمان،دف ميزند
با هفت دست سبز و پنهاني
مردگان و زندگانش گرم هم خواني
كاش برگردند يك شب
آسمان مردان خاكي پوش
صبح روياني كه درباران آتش چهره مي شستند
كاش برگردند
دستمال خونشان را
روي فرق چاك چاك خاك بگذارند
ناگهان در ناگهاني از گل و لبخند
باز مي گردند
زخم هاي بي صدا گل ميدهند
تن هاي بي سر،گل
دست ها گل ميدهد
پاي برادر ، گل!
ناگهان در ناگهاني از گل و لبخند
باز مي گردند
بچه هاي((آه مادر كاش وقت نامه خواندن بود))
بچه هاي((همسرم بدرود))
بچه هاي((كاش بودي،كاش مي ديدي))
بچه هاي ((تا قيامت بر نمي گرديم))...
انتهاي جاده ايثار
بچه هاي كربلاي چها
اين زمان اما
دست برزخم دلم مگذار.
زخم ها جاني بگيرد كاش
كاش طوفاني بگيرد
